Na pohybel oszołomom

ACTA – czyli o co tyle krzyku?

mroovkoyad — Wed, 25 Jan 2012 21:49:42 +0000

Witam szanownych czytelników. Frostknight zaproponował mi współudział w pisaniu jego bloga, z czego po dłuższym namyśle postanowiłem skorzystać. Powodów jest kilka. Po pierwsze uważam, że wąska specjalizacja może mieć zalety, ale zwiększając różnorodność tematyczną, zwiększa się ogólna atrakcyjność bloga. Dlatego też w przeciwieństwie do gospodarza raczej nie będę poruszał wydarzeń z Wiejskiej, a kierował uwagę ku relacjom międzypaństwowym, konfliktom międzynarodowym i innym wydarzeniom społecznym niekoniecznie mającym związek z polityką. Po drugie, autor ostatnio jest coraz bardziej pochłonięty sprawami zawodowymi, co ma negatywny wpływ na częstotliwość pojawiania się notek. I w końcu, nie chwaląc się, tom ja był pomysłodawcą tego bloga, więc chętnie przyłożę rękę do jego ewolucji. No to jedziemy!

* * *

Każdy, kto nie jest pustelnikiem i nie bojkotuje chociaż jednego z mediów na pewno słyszał o protestach przeciwko ACTA – międzynarodowej umowie handlowej o zwalczaniu szeroko rozumianego piractwa. Od niedawna cały internet ogarnęła panika: ACTA, ACTA, ACTA. Wypowiada się każdy, kto się nie leni bez względu na kompetencje. ACTA przyniesie cenzurę, inwigilację i laksację. Boję się zajrzeć do lodówki. Nie często zdarza się takie ogólnokrajowe poruszenie, więc uznałem, ze wypada zapoznać się z tym znienawidzonym przez pół świata dokumentem. Przeczytałem i nie mogę się doszukać w treści umowy jakiejkolwiek kontrowersji ani większej nowości. Pierwsze co się rzuca w oczy, to duża ogólność wszystkich artykułów. Co to znaczy dla nas? Z jednej strony oznacza to, że wprowadzanie postanowień umowy w życie będzie długie, mozolne i prawdopodobnie nieudolne. Dlatego nie należy spodziewać się rychłych zmian i ktoś, komu zdarza się ściągnąć nielegalnie film z internetu nie powinien bać się wizyty panów w kominiarkach o szóstej rano. Z drugiej strony ogólność postanowień pozostawia szerokie pole interpretacyjne i luz decyzyjny, a efekty tego mogą być najróżniejsze, więc nie będę wróżył. Ciekawi mnie ilu krzykaczy przeczytało treść umowy? Poza tym cała ta akcja protestacyjna wydaje mi się podejrzanie dobrze zorganizowana i zgrana. Dlatego zanim przywdziejesz maskę Guya Fawkesa i wyjdziesz na ulicę protestować przeciwko korporacjom i rzekomemu Wielkiemu Bratu, zastanów się czy nie dałeś się zmanipulować samozwańczym internetowym Robin Hoodom, którzy na piractwie zarabiają grubą kasę.

Filed under: polityka, świat Tagged: ACTA, polityka, prawo

Para w gwizdek, czyli lewica happeningowa

Dario — Fri, 20 Jan 2012 14:43:58 +0000

Dzisiaj Sejm wyglądał, jakby miała w nim wybuchnąć bomba. Policja, kontrole przy wejściu, biegający jak kot z pęcherzem dziennikarze i posłowie… wszystko dlatego, że Janusz Palikot ogłosił, ze w pokoju 143 zapalone zostanie zioło. Każdy myślał o joincie, natomiast poseł zioło zapalił w postaci kadzidełka, które marihuanę miało zawierać w nieznacznej ilości i marihuaną miało śmierdzieć. Tak przynajmniej twierdzi poseł, dodając, iż produkt ten jest w pełni legalny i dostępny w polskich sklepach. Cóż, z dużej chmury mały deszcz. Zawiedzeni byli w zasadzie wszyscy. Zarówno ci, którzy spodziewali się zobaczyć ekscentrycznego posła (lub innego osobnika z jego ekipy) w kajdankach, jak i ci, którzy stanowili część sił porządkowych. Ale również ci, którzy liczyli na poważną debatę o stosunku polskiego prawa do używek lub na to, że poseł z Lublina wreszcie spoważniał i wydoroślał.
Z jednej strony Palikot zagrał na nosie marszałek Sejmu Ewie Kopacz (być może w rewanżu za spapraną sprawę z krzyżem w Sejmie, spapraną między innymi dzięki zaniechaniu sięgnięcia po ekspertyzy nie tylko od przedstawicieli dominującego wyznania), bo sprawa okazała się strzelaniem z armaty do wróbla. Ściągnięto środki jak na terrorystę – do kogoś, kto zapaliłby skręta z trawą. Reakcja pani marszałek była przesadzona, nawet gdyby rzeczywiście zapalono jointa, co Palikot wykazał. Podobnie przesadzona wydaje się reakcja polskiego wymiaru sprawiedliwości na taki czyn. Okazuje się, co Palikot pokazuje i wyśmiewa, że wobec bardziej egzotycznych używek polskie prawo doskonale odbija myślenie społeczne, tzn. łączy ignorancję i niewiedzę z pruderią i hipokryzją. Słychać bowiem zza Wielkiej Wody głosy, iż „maryśka” pomaga w terapii nowotworowej, będąc lepszym i znacznie mniej szkodliwym (a już na pewno o wiele mniej uzależniającym) środkiem uśmierzającym ból niż morfina. Głosy oparte o badania naukowe i wykorzystanie praktyczne, bo w niektórych stanach USA się to stosuje. W Polsce badań nie ma, więc teksty o szkodliwości lub jej braku czy mniejszej lub większej mocy uzależniającej marihuany mają wątłe podstawy naukowe. Alkohol etylowy jest ewidentnie mocno uzależniający i silnie szkodliwy społecznie, a jest legalny. Podobnie jak nikotyna, która znajduje się również (w śladowych ilościach, nie ma sensu jarać) w pomidorach czy papryce. Nikotyna w postaci tytoniu nie jest tak „rdzenną” używką jak alkohol (gdyż przywieziono to zielsko dopiero z Ameryki), podobnie tak długo i powszechnie znana i stosowana nie jest kawa (uznawana w średniowieczu za napój „szatański”) czy herbata, ale przyjęły się. Co stoi na przeszkodzie legalizacji trawki?
Do tego trzeba by dłuższego i solidniejszego dyskursu, a na takowy się niestety nie zanosi. Mamy kolejny durny happening, po którym będzie się więcej mówiło o samym zachowaniu Palikota niż o problemie, którego on chciał dotknąć. Podobnie było w przypadku krzyża w Sejmie. Trochę pogadano i temat się rozmył, zaś szansa na poważną debatę o roli religii w państwie została zmarnowana. Po części z winy i na życzenie Palikota, który mógł i powinien wzruszyć temat, w którym krzyż jest tylko wierzchołkiem góry lodowej, ale tego nie zrobił. Przy samym krzyżu zresztą nie było wnikliwej analizy, a on sam pozwolił odciągnąć uwagę od treści i skupić ją na formie. Nie inaczej jest w przypadku marihuany. O ile sama kwestia jest ciekawa i w miarę istotna, o tyle znowu Palikot pakuje się sam do swojej dawnej szufladki błazna i skupionego na sobie samym cyrkowca, ułatwiając tym samym stłumienie dyskusji. Przy takim jego podejściu nie jest bowiem problemem wyjście od happeningów i stwierdzanie, że poza tą otoczką nie ma w nich nic, że one są tylko sztuką dla sztuki. Mogłyby nie być, gdyby Palikotowi starczyło cierpliwości, konsekwencji i determinacji, ale on tego nie przejawia. Mógłby on i powinien postarać się (przy krzyżu) o analizy prawne pochodzące od ateistów, agnostyków czy niechrześcijan. Może on i powinien ciągnąć sprawę depenalizacji marihuany dalej, ale trzeba pomyśleć o sensownym systemie ujęcia tego w ramy kontroli państwa. Kwestie produkcji, sprzedaży, użycia, składu chemicznego, podatków… słowem trzeba mieć solidny i całościowy pomysł na to wszystko. Wariant holenderski jest mocny i całościowy, ale nawet jeśli chciałoby się go skopiować, trzeba to adaptować do naszych warunków. Sama depenalizacja jest w tym momencie albo małą częścią potężnego i poważnego projektu, albo takiego projektu celem.
Co jednak zrobić z tym, że główny zainteresowany polityk sam strzela sobie w stopę, kreując wizerunek nielicujący z powagą i głębokimi, przemyślanymi rozwiązaniami? Nie oszukujmy się, każdy zalążek aktu prawnego, każda najmniejsza inicjatywa ustawodawcza, każdy pomysł, postrzega się przez pryzmat image’u autora. A image jest wypadkową zarówno tego, jak opisują człowieka, jak i tego, jak on przedstawia siebie sam i pozwala siebie opisać. O ile taki Robert Biedroń otwarcie protestuje przeciwko prymitywnym żartom posłów PiS, odnoszącym się do jego orientacji seksualnej, o tyle lider Biedronia postępuje wręcz przeciwnie, bo wręcz prosi się o utrwalenie dotychczasowej łatki. Na razie nie słyszeliśmy o większej inicjatywie ustawodawczej z tego klubu, ale można być pewnym, że gdy taka powstanie, to Janusz Palikot pożałuje tego, że to wskutek jego działań projekt będzie traktowany jak pijackie brednie postrzelonego egocentryka, obliczone na zgrywę, a nie na porządny skutek prawny. Tym bardziej że na razie trudno przypisać Ruchowi Palikota głębsze zajęcie się jakimkolwiek istotnym dla tej formacji tematem. Odpuszczenie sprawy krzyża jest tu najlepszym dowodem.
Lider świeżutkiej i najciekawszej formacji na obecnym politycznym podwórku na razie robi dużo szumu wokół siebie, ale niewiele z tego wynika. W praktyce swoimi dotychczasowymi działaniami, dającymi wiele hałasu, ale praktycznie zero konkretnego efektu, przywódca Ruchu Poparcia robi krzywdę sobie i swoim partyjnym kolegom. Nie tylko, bo także rujnuje i deprymuje idee, po których ledwie się prześlizguje, nie kwapiąc się do czegoś większego. O ile Janusz Palikot uważa się za przedstawiciela liberalnej światopoglądowo lewicy, to powinien trochę się pohamować, gdyż swoją postawą wyrządza podobnie myślącym ludziom niedźwiedzią przysługę. Radykalna katolicka prawica może pozazdrościć Palikotowi skuteczności w robieniu etycznym liberałom gęby ludzi postrzelonych, niedojrzałych i niewartych większej uwagi.

Filed under: autor, polityka, Polska Tagged: Kopacz, marihuana, Palikot, polityka, Polska, prawo, Ruch Palikota, sejm

Wokół Smoleńska bez zmian

Dario — Mon, 16 Jan 2012 14:07:22 +0000

Temat Smoleńska ścichł dość mocno w porównaniu z tym, co było chociażby przed rokiem. Miesięcznice pod Pałacem Prezydenckim obchodzą chyba tylko samych uczestników, raporty są, teoretycznie zatem śledztwo powinno mieć się ku końcowi. Teorie spiskowe trwają nadal, choć snute są w zasadzie sobie a muzom, bo po prostu są ważniejsze sprawy. Coś się jednak dzieje i do archiwów wyniki śledztwa jeszcze długo nie trafią.
Dopiero co dostajemy czarne skrzynki, dodatkowo rezultaty swej pracy opublikowali krakowscy biegli, którzy badali głosy w kabinie pilotów. I oto sensacyjna na pozór wiadomość: głos, który miał należeć do gen. Błasika, faktycznie pochodził od drugiego pilota. Temat odżył i wraca.
Dlaczego sensacja jest tylko pozorna? Otóż między innymi dlatego, że nie daje to jeszcze wystarczających podstaw ani do twierdzenia, iż dowódcy sił powietrznych nie było w kokpicie, ani tym bardziej do wniosku, iż coś tu zostało sfałszowane lub że katastrofa samolotu miała być efektem spisku czy zamachu. Tonący co prawda chwyta się brzytwy, bo już z ust wielkiego śledczego Macierewicza podobne słowa padły, ale padały one i przy wielu innych sytuacjach, zatem po prostu macha się na to ręką. Fakt, że poseł Macierewicz żąda kolejnej komisji, również jest niczym innym jak tylko rozpaczliwą próbą zaklinania rzeczywistości w nadziei, że coś może wyjdzie i się uda. Ale to bardziej myślenie życzeniowe i usiłowanie siania zamętu niż efekt realnej troski o dobro śledztwa.
Może trochę zachwiał się raport MAK, zresztą i tak pozostawiający trochę do życzenia, ale wątpliwość co do obecność generała w kabinie pilotów to o wiele za mało, by podważać obecne ustalenia. Jeśli rzeczywiście generał pozostawał w pomieszczeniu dla pasażerów, to wzorem Edmunda Klicha przeproszę za słowa, które wypływały z przeciwnego wniosku, ale nie wcześniej. Na obecną chwilę mamy po prostu niepewność, zaś podstaw do przyjęcia zamachu dalej brak. Poza tym kwestia ewentualnej presji psychicznej (związanej choćby z Gruzją) dalej nie została ostatecznie wykluczona. Na konferencji śledczy stwierdzili, że podczas lotu 10 kwietnia drzwi do kabiny pilotów mogły być otwarte.
Co zatem mamy? Chwilowo fakt, który w minimalnym stopniu zmienia dotychczasowe ustalenia, natomiast ogólnej konkluzji właściwie nie wzrusza. Pewnie będą kolejne badania, ekshumacje czy inne czynności, ale nie ma się czym podniecać lub formułować przesadzonych wniosków. Komisja lotnicza nie zbierze się tylko dlatego, że poseł Macierewicz wyolbrzymia jeden szczegół i usiłuje zrobić z igieł widły. Co mu, oczywiście, nie przeszkodzi próbować i czekać na następny moment. Temat musi żyć, show must go on! Proszę bardzo, tylko właściwie po co?

Filed under: polityka, Polska Tagged: Błasik, katastrofa, macierewicz, MAK, polityka, Polska, Smoleńsk